Kodeks karny

samego siebie. Tutaj należy się zastanowić, czy bierzemy pod uwagę tylko poziom szkodliwości społecznej czynu, bo jeśli tak, to na oszukiwaniu siebie teoretycznie nikt inny poza nami nie cierpi, choć z drugiej strony oszustwo pozostaje oszustwem... Obawiam się, że pomimo tego, co oglądamy wokół, nie istnieje takie pojęcie, jak kicz w tradycji. Ponieważ każde, nawet najbardziej kiczowate przedsięwzięcie, związane z ludzką kulturą może zostać kodeks karny pod tradycję.



taki 'twór` z pobudek czysto samolubnych, dla podniesienia prestiżu, to czyż taka mała, lecz kosztowna mistyfikacja nie jest dla niego idealną karą? Kicz w zachowaniu nie jest raczej niebezpieczny. Choć zdarza się, że prowadzi do oszustwa, to jednak zawsze pozostaje bardziej śmieszny, żałosny i niewinny. Egzaltacje, przesada w kontaktach międzyludzkich, czy niespecjalnie udane próby wyrażenia własnych emocji lub uczuć często kończą się dla potencjalnego

konsekwencji. Tutaj bowiem, opisywane zjawisko ma wpływ nie tylko na odczucia ludzi, ale również na ich zachowanie, wiarę i przekonania. Plastikowe, świecące "Jezuski", czy Matki Boskie na miedzianych wisiorkach sprowadzają wiarę do czegoś zupełnie powszedniego, co każdy może sobie zawiesić na lusterku w samochodzie. W Polsce nie przybrało to jeszcze zatrważających rozmiarów, jak przykładowo w USA, ale i tak robi się dość niebezpiecznie. Wielkość religii kryje się opakowania z folią matowa wykrawanie pudełek Jezdnia przyjemna niespodziewanie chodzi dobre karteczki.